Ben Nevis in de winter

Ben Nevis, 1344m – Schotland

Deze bijdrage werd geschreven door Orlando Furfari.

Schotland

Februari 2010. Vanuit Charleroi vliegen we met Ryanair naar Prestwick, op 50 km ten zuiden van Glasgow. Dit weekend willen we de Ben Nevis, de hoogste berg van het Verenigd Koninkrijk, beklimmen. Aangekomen in de luchthaven van Prestwick begeven we ons naar de onthaalbalie van Hertz om de sleutels van onze huurwagen in ontvangst te nemen. We krijgen een spiksplinternieuwe Ford Mondeo toegewezen. Enthousiast gooien we onze rugzakken in de koffer en we vertrekken meteen richting Schotse Highlands. De sfeer is goed en we amuseren ons rot. Alleen valt het niet mee om te rijden met een auto met een stuur aan de rechterkant. Schakelen met de linkerhand, afstanden inschatten… het blijkt allemaal niet zo evident en het duurt dan ook niet lang of ik rijd door een diepe put in de baan. Een lekke band is het gevolg. Binnen de 10 minuten monteren we een nieuwe band en nu neemt Wim het stuur over. In de late namiddag komen we aan in Fort William, het stadje aan de voet van de Ben Nevis. In een lokale bergsportwinkel kopen we eerst nog 3 gasflesjes om vanavond ons potje te kunnen koken.

We laten onze wagen achter op de parking en het begint al aardig te schemeren als we het pad naar de Nevis opstappen. Het is de bedoeling om vanavond nog tot “half way loch” te klimmen en om daar onze tent op te zetten. Het pad is duidelijk, maar soms erg geërodeerd en glad. Bovendien begint het te regenen en we moeten aandachtig zijn om niet uit te schuiven. We zitten op de normale aanlooproute en eigenlijk is dit pad van 1,5 meter breedte pure luxe naar alpiene begrippen.

Het is donker als we op “half way loch” onze tenten opzetten bij het meer. We kiezen een mooi vlak sneeuwveldje uit en even later staan onze drie tenten opgesteld. Onze gevriesdroogde maaltijd wordt doorgespoeld met een paar slokken whisky. Serge had, bij wijze van feestelijke verrassing, een fles gekocht in Fort William.

Schotland

We hebben een mooie, niet te moeilijke route geselecteerd op de beruchte noordwand van de Ben. In Fort William kregen we echter te horen dat er momenteel geen goede sneeuwcondities zijn op de noordwand met een vrij groot lawinegevaar als gevolg. Na enig overleg besluiten we dan maar om morgen via de normaalroute verder naar de top te gaan. We kruipen in onze slaapzak en maken ons klaar voor een koude nacht.

De volgende ochtend staan we vroeg op en na een snelle hap zoeken we naar de normaalroute. Er hangt een dichte mist en dus halen Geert en Wim de gps boven. Gestaag klimmen we richting summitplateau. Mijn gevoel zegt me dat we teveel naar de noordzijde klimmen maar de “gps- mannen” spreken dat tegen en zeggen dat we pal op de normaalroute zitten. Ik geloof er niets van. Af en toe trekt de wind de mistflarden open en ik zie meteen dat ik gelijk heb. Als Geert me zegt dat we bijna op het plateau aankomen vlak bij de top, weet ik 99,9% zeker dat zijn gps het niet bij het rechte eind heeft. En… inderdaad : even later komen we aan op het summitplateau maar heel erg dicht bij de noordwand. Ik zei het toch! We lopen over het plateau naar de top en maken een paar foto’s. We are the highest people in the UK, en dat zonder joint!

Schotland

We lachen en amuseren ons als kleine kinderen. Door de dichte mist hebben we echter totaal geen mooie vergezichten. Jammer. Via de Carn Mor Dearg-graat beginnen we aan de afdaling. We maken een lus in onze tocht want de Ben Nevis en de uitlopende CMD-graat vormen samen een groot hoefijzervormig massief. Gelukkig trekt de mist nu op en hebben we een adembenemend zicht op de noordwand. De graat, die eigenlijk niet meer is dan een rommelig samenraapsel van grote rotsblokken, loopt naar het noorden. Wij moeten echter naar het zuiden, terug naar onze tenten. Halverwege de graat besluiten we om te traverseren in zuid-westelijke richting. Zo komen we uiteindelijk bij de voet van de indrukwekkende noordwand. Hier en daar zien we een cordée die toch probeert door de ene of de andere gully de verticale wand te bedwingen. Respect! Als we vanavond weer voor het donker in Fort William willen zijn, moeten we haast maken. We reppen ons naar ”half way loch” waar we onze tenten afbreken en zonder al te veel te talmen weer de afdaling aanvatten. Het worden 600 lange hoogtemeters en zoals zo vaak vind ik dat de cijfers op m’n hoogtemeter niet snel genoeg aftellen.

Schotland

Diezelfde avond vullen we de verbande calorieën weer aan in een lokaal restaurantje in Ford William. We slapen nog een nachtje in een jeugdherberg. De volgende ochtend vertrekken we vroeg naar Prestwick. Er wachten ons nog 220 km langs "de verkeerde kant van de weg"...

Verdere praktische informatie

Transport

Wij boekten een vlucht bij Ryanair richting Prestwick (50 km ten zuiden van Glasgow). Op de luchthaven huurden we bij Hertz een auto om naar Fort William te rijden.

Literatuur

Cicerone guide: Winter Climbs Ben Nevis and Glen Coe. ISBN 9781852846206

Schotland

Locatie

Steekkaart

Regio
Highland - West-Schotland
Afstand
Antwerpen - Fort William: 1200 km enkel
Periode
februari 2010
Activiteiten
winterbeklimming
Verblijf
tent
Kaarten
Cicerone guide: Winter Climbs Ben Nevis and Glen Coe

Foto's

../../images/albums/stories/95

Op de hoogte blijven?

* Verplicht veld

Contact

Bij vragen of opmerkingen:
info@theoutdoors.be

[ sluiten ]



Reageer

* Verplicht veld

[ sluiten ]